ติ๊งต่างข้างบรรทัด

1.

การที่จะได้มาใช้ช่วงหนึ่งของชีวิตในประเทศจีน

มันเป็นความฝันอย่างนึงในชีวิตของผมเลยนะ (จากทั้งหมด 72 อย่าง เยอะไปมั้ย?) 

เมื่อ 6-7 ปีที่แล้ว ทั้งๆที่ตอนนั้นใครๆต่างก็แห่ไปเรียนภาษาญี่ปุ่น

ผมเคยถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเลือกเรียนภาษาจีน

คงเพราะผมเป็นลูกหลานคนจีนรุ่นที่ี 3 (ที่แทบไม่มีใครพูดจีนกันแล้ว) 

คงเพราะผมชอบดูหนังจีน

คงเพราะผมชอบประวัติศาสตร์จีน

คงเพราะจีนจะเจริญ เป็นประเทศมหาอำนาจ

คงเพราะจีนมีประชากรเยอะ มีกำลังซื้อสูง

และคงเพราะอะไรอีกหลายๆอย่างที่ทำให้ผมตัดสินใจเรียนภาษาจีน

โดยที่ยังไม่รู้ว่า ในวันข้างหน้าอั๊วจะได้ใช้ภาษาจีนตอนไหนวะ

2.

บ่ายแก่วันหนึ่ง ผมรับโทรศัพท์

"ใช่ครับ" 

ผมตอบสั้นๆ ขณะกำลังง่วงอยู่กับความเคลื่อนไหวตลาดหุ้น ผ่านหน้าจอคอมฯ

 

บนจอคอมตัวหนังสือแสดงการซื้อขายหลักทรัพย์ วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ผมนิ่งไปชั่วครู่....

 

นี่เป็นครั้งแรก ที่มีบริษัทโทรมาหาผมเพราะคุณสมบัติภาษาจีน

3.

จากบ่ายวันนั้น วันนี้ผมเรียกได้ว่าเป็น expat คนไทยที่อายุน้อยที่สุดคนนึงในเมืองจีน 

ก็ได้มาประจำยังนครเซี่ยงไฮ้ เมืองที่ถูกขนานนามว่าว่า "นครปารีสแห่งตะวันออก"

บริษัทที่ผมตัดสินใจเข้าร่วมงานเป็นบริษัทไทยแห่งแรกที่เข้ามาลงทุนในจีน

และประกอบกิจการครอบจักรวาล ตั้งแต่ อาหารสัตว์ การเกษตร แปรรูปอาหาร 
ร้านค้าปลีกสีเขียวส้มที่มีทุกซอกซอย มือถือค่ายสีแแดง หรือแม้กระทั่งรายการเรียลลิตี้โชว์

สายงานที่ผมอยู่คือ Business Alliance and Development ครับ

ซึ่งเป้าหมายหลักอันหนึ่งงานก็คือ การสร้าง Branding โดยใช้ Lifestyle entertainment เป็นเครื่องมือ

0.2

"แล้วคุณก็เลยตัดสินใจมาเมืองจีน?"

เจ้าหมีเอ่ยถาม ขณะกำลังใช้มืออวบขนปุยยกถ้วยชาร้อนจ่อหน้า แล้วทำจมูกฟุดฟิด

 

 

"ใช่....ผมคิดอยู่นาน ว่าจะมาดีหรือเปล่า 

แรกๆผมก็ตั้งใจเด็ดเดี่ยวดีอยู่หรอก ว่ายังไงหลังเรียนจบก็ต้องมาจีน

"เอาเข้าจริงพอต้องเลือกก็ชักไม่แน่ใจ

ผมเคยมาอยู่ที่นี่เพื่อเรียนภาษาจีนกับเพื่อนๆก็จริง

แต่มันก็แค่เดือนเดืยว ผมไม่เคยห่างจากบ้านนานกว่าเดือนมาก่อน

ผมเป็นคนติดเพื่อน มาอยู่นี่นานๆผมคงเหงา คงไม่ได้ไปกินข้าวกับเพื่อน

ไม่ได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน ไม่ได้เตะบอลทุกอาทิตย์

และคงคิดถึงบ้านมากแน่ๆ .....

ผมรู้ตัวว่าภาษาจีนผมยังไม่แข็งแรงพอที่จะสื่อสารเรื่องธุรกิจกับคนจีนได้

คงต้องมาเรียนกันอีกเยอะ แล้วอีกอย่างคุณคงเคยได้ยินว่าคนจีนฉลาดแกมโกง 

การทำงานกับคนจีนเป็นอะไรที่ผมหวั่นอยู่ลึกๆเหมือนกัน อะไรๆคงไม่เหมือนที่เมืองไทย"

หลังจากปล่อยให้ผมพูดยาว เจ้าหมีมองผมด้วยตาเล็กสีดำอย่างสงสัย

"แล้วสุดท้าย ทำไมคุณถึงตัดสินใจมาทำงานที่นี่ล่ะ?"

"ตอนนั้นยิ่งคิดมากผมก็คิดไม่ตก ใจนึงก็อยากมาจีน อีกใจก็อยากอยู่ไทย

สุดท้ายผมถามตัวเองง่ายๆว่า ถ้าวันนี้ผมไม่ไปจีน อีกยี่สิบปีมองย้อนมา ผมจะเสียดายรึเปล่า?

โอกาสแบบนี้ผมคงมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต"

"แล้วคุณก็เลยเลือกที่จะมา ทั้งๆที่ยังลังเล"

"ก็ทำนองนั้น ถ้ามาแล้วสมหวังมันก็ดีไป ถ้ามาแล้วผิดหวัง อย่างน้อยก็ยังได้มา ได้รู้

อีกยี่สิบปีจะมาโทษตัวเองไม่ได้ว่า ทำไมตอนนั้นกูไม่มาวะ" 

เจ้าหมีพยักหน้าสองสามที แล้วจับตะเกียบพยายามคีบขนมจีบกุ้ง 

ผมรู้สึกขำเล็กน้อย เพราะดูแล้วมืออูมๆของเจ้าหมีดูท่าจะจับตะเกียบไม่ถนัดเท่าไหร่

หนีบหล่นๆอยู่สองสามที ก่อนจะคีบขนบจีบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆได้ในที่สุด